علاوه بر اين تأليفات و تأليفات ديگرش ديوان شعرائى ما بند ابو تمام طائى و ابو نواس حسن بن هانى و ابو البخترى را جمع و تصحيح و ترتيب داده كه حقا شايسته‌ى تمجيد و تحسين است . ابو الفرج اصفهانى در دوران شهرت خود با شخصيت‌هاى ادبى و سياسى مانند ابو اسحاق صابى - ابو العلا صاعد - صاحب بن عياد - قاضى تنوخى - ابن سكره هاشمى - ابو القاسم جهنى - ابو البخيب جزرى و انباء المنجم عشرت و آميزش داشته است ابو الفرج در محفل علما و رجال سخن مىگفته . شعرها انشاد مىكرده . در مقايسه ميان شعر او موزيسين‌ها به تحقيق و تحليل مىپرداخته است . در آنجا كه ابو الفرج بر توسن بيان مىنشسته و ميدان مىگرفته كس را مجال تاخت و تاز نبود . زيرا اين مرد علاوه بر تبحر و تسلطش بر ادبيات و هنر آنچنان بىپرده و بىپروا بود كه حريف ميدانش « هر كه بود » از زبان مسموم او نمىتوانسته ايمن بماند . هر چند طرف صحبتش حسن بن محمد وزير محبوب معز الدوله باشد . ابو الفرج اصفهانى در شعرى كه براى [ ؟ ] دوست شريف و عزيز خود سروده نكته‌اى بسيار لطيف دارد كه سزاوار است عينا در اينجا ياد شود .